postwar heritage, large-panel-system construction, Modernism, Berlin, public participation
Abstract
Artykuł podejmuje temat ochrony powojennego dziedzictwa urbanistycznego na przykładzie wielkopłytowych osiedli mieszkaniowych Berlina z lat 1950–1980. Przeanalizowano w nim współczesne modele konserwatorskie, które coraz częściej uwzględniają wartość społeczną, techniczną i urbanistyczną tych zespołów, mimo ich kontrowersyjnego odbioru estetycznego. Na przykładach Karl-Marx-Allee, Marzahn i Märkisches Viertel ukazano, jak poprzez strategie adaptacyjne, partycypację mieszkańców i reinterpretację idei modernizmu możliwa jest skuteczna ochrona tego typu dziedzictwa. Wskazano również na znaczenie dwóch dokumentów doktrynalnych, Karty Lipskiej i Nowej Karty Lipskiej, które redefiniują pojęcie wartości zabytkowej w kontekście dziedzictwa XX w.
This article discusses the conservation of postwar urbanistic heritage on the basis of Berlin’s large-panelsystem housing estates from the years 1950–1980. It analyzes contemporary conservation models that consider social, technical and urbanistic value of these complexes increasingly often and despite their controversial aesthetic reception. Using the examples of Karl-Marx-Allee, Marzahn and Märkisches Viertel, it was shown how through adaptation strategies, resident participation and the reinterpretation of ideas of Modernism, effective preservation of this type of heritage is possible. The significance of two doctrinal documents, the Leipzig Charter and the New Leipzig Charter, which redefine the notion of monumental value in the context of twentieth-century heritage, was also noted.
