Public space as the fabric connected to an evolving city structure: case study of Powiśle Północne, Warsaw, Poland
Autor
Wierzbicka, Anna Maria
Trębacz, Paweł
Duda, Magdalena
Heidgerken, Tadd
Opublikowane w
Środowisko Mieszkaniowe = Housing Environment
Numeracja
nr 53
Strony
27-41
Data wydania
2025
Miejsce wydania
Kraków
Wydawca
Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej, Katedra Kształtowania Środowiska Mieszkaniowego
Język
angielski
ISSN
1731-2442
eISSN
2543-8700
DOI
https://doi.org/10.2478/he-2025-0029
Słowa kluczowe
urban spatial structure, urban fabric, waterfront revitalisation, placemaking, urban transformation, quality of the housing environment
struktura przestrzenna miasta, tkanka miejska, rewitalizacja terenów nadbrzeżnych, placemaking, transformacja miejska, jakość środowiska mieszkaniowego
Abstrakt
Public spaces are indispensable elements of the urban spatial structure, binding the components of the urban tissue and playing a crucial role in shaping a sustainable housing environment. Fragments of urban tissue that are not connected by public spaces are prone to gradual degradation. A defragmented city must therefore be ‘stitched together’ by spatial corridors to counteract this tendency effectively, which directly affects the quality of the living environment. The aim of this article is to identify the process of increasing the attractiveness of an area by transforming nodes into places and forming connections between them. An illustrative example of this hypothesis – the development resulting from the creation and consolidation of a public space network – is the transformation of a previously neglected section of the Warsaw waterfront – the Powiśle Północne area, bounded by the Śląsko-Dąbrowski and Poniatowski bridges, the Vistula riverbank, and the upper edge of the Warsaw Escarpment. This article presents the development of urban landscape formation in the years 1990-2020. The process involves designing public spaces by connecting fully formed nodes and linkages into a coherent whole.
Przestrzenie publiczne są nieodzownymi elementami struktury przestrzennej, które łączą komponenty tkanki miejskiej i odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu zrównoważonego środowiska mieszkaniowego. Fragmenty tkanki miejskiej, które nie są powiązane przestrzeniami publicznymi, ulegają stopniowej degradacji. Aby skutecznie przeciwdziałać tej tendencji, zdegradowane miasto wymaga "zszycia" korytarzami przestrzennymi, co bezpośrednio wpływa na jakość środowiska mieszkaniowego. Celem artykułu jest identyfikacja procesu zwiększania atrakcyjności obszaru w wyniku przekształcania węzłów w miejsca oraz formowania między nimi powiązań. Przykładem udowadniającym hipotezę o rozwoju w wyniku udrożnienia i uformowania sieci przestrzeni publicznych są przekształcenia zaniedbanego fragmentu nabrzeża Warszawy – obszaru Powiśla Północnego, ograniczonego mostami: Śląsko-Dąbrowskim i Poniatowskiego, brzegiem Wisły oraz górną krawędzią Skarpy warszawskiej. Niniejszy artykuł prezentuje proces formowania krajobrazu miejskiego w latach 1990-2020. Proces ten obejmuje zaprojektowaną przestrzeń publiczną metodą łączenia w pełni uformowanych węzłów i powiązań w spójną całość.
