Cohabitation - creating regenerative multispecies green spaces in the city using methods of non-anthropocentric design
Wariant tytułu
Współzamieszkiwanie - kształtowanie regeneratywnych wielogatunkowych przestrzeni zielonych w mieście z wykorzystaniem metod projektowania nieantropocentrycznego
Autor
Kaźmierczak, Bartosz
Pękała, Magdalena
Opublikowane w
Środowisko Mieszkaniowe = Housing Environment
Numeracja
nr 55
Strony
22–38
Data wydania
2026
Miejsce wydania
Kraków
Wydawca
Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej, Katedra Kształtowania Środowiska Mieszkaniowego
The article examines concepts and methods for creating multispecies green spaces in cities as well as the possibilities of using them to counteract the degradation of urban wildlife habitats and the biodiversity loss. Concepts of multispecies cohabitation were compared with methods of designing for urban wildlife. The synthesis of the analysed issues served as the basis for developing guidelines for shaping regenerative multispecies green spaces. As the fundamental features of multispecies spaces on a planning scale were most often identified the connectivity and accessibility of green areas, while on an urban and architectural scale, they were adaptability to the needs of animals, habitat diversity and safety. In the context of increasing ecological awareness among residents, co-creation and sharing of space with animals were usually emphasised. The presented theoretical framework can serve as a starting point for an open creating regenerative urban spaces and their place in the contemporary city landscape.
W artykule opisano koncepcje i metody kształtowania wielogatunkowych przestrzeni zielonych w mieście oraz możliwości wykorzystania ich w przeciwdziałaniu degradacji siedlisk dzikich zwierząt i utracie bioróżnorodności. Koncepcje wielogatunkowego współzamieszkiwania zestawione zostały z metodami projektowania dla dzikich zwierząt. Następnie synteza przeanalizowanych zagadnień była podstawą do opracowania kierunków kształtowania regeneratywnych zielonych przestrzeni wielogatunkowych. Jako najistotniejsze cechy przestrzeni wielogatunkowych w skali planistycznej najczęściej określano łączność i dostępność terenów zielonych, natomiast w skali urbanistycznej i architektonicznej– adaptacyjność do potrzeb zwierząt, różnorodność habitatów i bezpieczeństwo. W kontekście wzrostu świadomości ekologicznej mieszkańców zazwyczaj podkreślano współkształtowanie i współdzielenie przestrzeni ze zwierzętami. Przedstawione ramy teoretyczne mogą posłużyć jako punkt wyjścia do otwartej dyskusji o znaczącej roli dzikich zwierząt w procesie kreowania regeneratywnych przestrzeni miejskich i ich miejscu we współczesnym krajobrazie miasta.
